Аносмија — клинички пристап

Нарушувањето на мирисот е корисно активно да се испита во анамнезата, бидејќи пациентите честопати не го наведуваат спонтано. Особено е важно да се прашува за: траење на симптомите, нагол или постепен почеток, присуство на назална опструкција или секреција, претходни вирусни инфекции на горниот дишен тракт и поврзаност со други невролошки симптоми.

Кондуктивната аносмија настанува поради физичка пречка (едем на слузницата, полипи, секреција) која ги спречува мирисните молекули да го достигнат олфакторниот епител. Сензоринеуралната аносмија настанува поради оштетување на олфакторниот епител или нервот (постирална, постравматска, невродегенеративна).

Предната ринскопија и ендоскопијата на носот можат да ги идентификуваат кондуктивните причини (едем, полипи, секреција). КТ на синусите е корисно да се разгледа кога се сомневаме на КРС или анатомски абнормалности.

За кондуктивна аносмија, лекувањето на основната причина (интраназални кортикостероиди за едем/полипи, солна иригација) може да доведе до опоравак на мирисот. За постирална аносмија, олфакторната тренинг терапија (ОТТ) — систематско мирисање на 4 мирисни супстанции два пати дневно — е единствената интервенција со докажана клиничка корист.

Специјалистичка проценка е корисно да се разгледа кога: аносмијата трае подолго од 3 месеци без подобрување, кога нема јасна кондуктивна причина, кога постојат придружни невролошки симптоми, или кога аносмијата е унилатерална (бара исклучување на интракранијална причина).